W ostatnich tygodniach nasza szkoła włączyła się w realizację programu pn. „Wsparcie szkół i placówek w zajęciach pozalekcyjnych w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19” będącego inicjatywą Samorządu Województwa Podkarpackiego oraz Kuratorium Oświaty w Rzeszowie. Uczniowie klasy VI, VII i VIII uczestniczyli w projekcie „Teatr w domu”. 29 maja i 5 czerwca obejrzeli zapisy filmowe dwóch spektakli wystawianych w Teatrze im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie.„Sprawiedliwi. Historia rodziny Ulmów” to przejmująca opowieść o zwykłych ludziach, którzy w czasie II wojny światowej zdobyli się na heroiczne czyny. W 1942 roku przyjęli pod swój dach ósemkę żydowskich uciekinierów: Saula Goldmana z synami oraz Gołdę Grünfeld i Leę Didner z córeczką. Co nimi kierowało? Z pewnością przyjaźń, współczucie i troska – wartości, które powinny być punktem odniesienia niezależnie od tego, jak trudna otacza nas rzeczywistość. Józef i Wiktoria Ulmowie za swoje poświęcenie zapłacili najwyższą cenę. 24 III 1944 podczas egzekucji z rąk niemieckich żandarmów zginęła cała rodzina. Nie oszczędzono nawet najmłodszego dziecka. W 1995 roku Ulmowie otrzymali tytuł Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Drugi ze spektakli, „Dzieci Hioba. Wiek XX”, powstał na kanwie „Pieśni o zamordowanym żydowskim narodzie” Icchaka Kacenelsona. Jest hołdem dla pomordowanych w czasie Holocaustu, ale także wszystkich cierpiących i nieszczęśliwych, którzy zostali doświadczeni przez los. Zbrodni dokonanych podczas II wojny światowej nie da się ogarnąć rozumem. Twórca spektaklu postanowił podejść do tego tematu inaczej. Zadał sobie i widzom pytanie, dlaczego życie dobrego i bogobojnego Hioba stało się przedmiotem zakładu, w efekcie którego stracił wszystko: majątek, zdrowie i rodzinę. Przywrócona do życia historia autentycznej ofiary Holocaustu przenosi nas do getta, każe obserwować śmierć ludzi przewożonych w bydlęcych wagonach. W tle słyszymy pieśni, których słowa wyrażają rozpacz, ale i ufność Bogu: „Co postanowisz, niech się ziści/ Niechaj się wola Twoja stanie/ Ale zbaw mnie od nienawiści/ I ocal mnie od pogardy Panie...”.
Uczniowie dzięki udostępnieniu linków oglądali spektakle w swoich domach w ramach dodatkowych zajęć z języka polskiego. Dobór repertuaru sprawił, że za każdym razem było to niepowtarzalne doświadczenie.
/Ewa Krępa/